Reverse engineering vormde de basis van het project. Een reproductieonderdeel kun je niet zomaar ontwerpen op basis van een specificatie; je moet het reconstrueren vanuit wat er fysiek nog bestaat, vaak aan de hand van het enige overgebleven exemplaar.

Elk onderdeel begon met een nauwkeurige inspectie en metingen. Wanneer de geometrie te complex was om handmatig vast te leggen; zoals bij het Abarth-embleem; werd 3D-scanning ingezet om het fysieke oppervlak als uitgangspunt vast te leggen. Vanuit die ruwe data werd een schoon, technisch bruikbaar CAD-model opgebouwd: waarbij werd bepaald wat functioneel en wat cosmetisch is, bevestigingspunten en interfaces werden afgestemd op de bestaande auto en de geometrie werd aangepast zodat het onderdeel daadwerkelijk geproduceerd kon worden, in plaats van alleen maar nagebouwd.

Daarin zit het belangrijkste verschil: een vorm kopiëren versus een onderdeel engineering-technisch ontwikkelen. Een model dat er goed uitziet maar niet gelaserd, gebogen, gelast of aan de auto gemonteerd kan worden, is geen afgerond ontwerp. Elk onderdeel werd daarom voorzien van technische documentatie; waaronder werktekeningen, buiginformatie en montagedetails; zodat het ontwerp van het scherm naar een reproduceerbaar productieproces kon worden vertaald.